Over eenzame statistieken als (wens-)mama

Het was een doodgewone, doordeweekse avond in 2018 toen K. en ik beslisten dat we stilaan klaar waren voor een kindje. Waar K. eigenlijk geen kinderen wilde, wist ik al van kleins af dat ik er wel wilde. Die avond beslisten we toch dat ik op het einde van mijn pilstrip, geen nieuwe meer zou starten. 

Zo gezegd, zo gedaan. Toch? 

Toch niet. De eerste maanden zonder positieve zwangerschapstest gingen voorbij. Eerst nog gemoedelijk, na de vierde maand begon het al op mij te wegen. En ook al wist ik dat dat niet rationeel is want “je moet het een jaar de tijd geven”, begon ik mij steeds meer zorgen te maken. 

Ik maakte een afspraak bij de gynaecoloog rond 6 maanden. Daar bleek al snel dat ik PCOS heb. 

PCO-wat?

Pcos. Een fertiliteitsprobleem dat veel vrouwen treft. Naast een onregelmatige cyclus wordt dit gekenmerkt door een verhoogd testosterongehalte, een (hoe tegenstrijdig het ook mag klinken) verhoogd eicelreserve, … 

Naast het verhoogd eicelreserve was er bij mij van andere symptomen niet echt sprake. 

Ik mocht van de gynaecoloog zelf beslissen of we het nog een halfjaar zelf zouden proberen of dat ik al hulp zou krijgen. Zonder twijfelen koos ik voor de tweede optie. 

En zo maakte ik plots deel uit van één van de meest eenzame statistieken. Ik ben 1 op de 6 vrouwen die moeilijk zwanger geraakt. 

Fertiliteitstraject

Er werd gestart met een opvolging bij de gynaecoloog. Ovulatie Inductie. Met medicatie werd mijn cyclus gemanipuleerd. 

Bij vrouwen met PCOS groeien er in 1 cyclus vaak meerdere eicellen waardoor er zelden 1 echt goeie eicel is en de kans op een zwangerschap dus verkleind. Met deze medicatie wordt ervoor gezorgd dat er één eicel uitgroeit. 

Er volgen verschillende echo’s en ongeveer in het midden van mijn cyclus wordt er een spuit gezet om mijn eisprong op te wekken. 

Binnen de 48 uur na die spuit moeten K. en ik dan betrekking hebben omdat dan de kans op een zwangerschap het grootst is. 

Dit deden we vijf keer. Zonder succes. 

Uiteindelijk maakte ik een afspraak bij het – toen nog – CRG UZ Jette. 

Bij die eerste afspraak bij de fertiliteitsarts waren we intussen een jaar na onze beslissing om voor een kindje te gaan. Hoewel de moed mij al vér in de schoenen gezakt was, gaf die afspraak ons toch wel weer een sprankeltje hoop. 

Er werd beslist dat we eerst IUI (inseminatie) zouden proberen. Nieuwe medicatie, nieuwe methode… Nieuwe teleurstellingen.

Na 3 negatieve zwangerschapstesten volgde er opnieuw een afspraak bij de fertiliteitsarts. We mochten opnieuw zelf beslissen of we het nog 3 keer probeerden of wilden overschakelen naar IVF. We kozen IVF. 

Er werd IVM voorgesteld. Een relatief nieuwe methode, speciaal ontwikkeld voor vrouwen met PCOS. Hetzelfde principe als IVF maar de eicellen worden vroeger “geoogst” om verder te groeien in een soort broedkas om de kans op overstimulatie (heel veel eicellen) te voorkomen. 

IVM. 1 poging, heel wat follikels, enkele eicellen, geen enkel embryo. 

Geen kans. Zoveelste teleurstelling. 

Opnieuw een afspraak bij de arts. Een andere arts want de eerste was intussen – hoe ironisch – in zwangerschapsverlof. We kwamen op de wachtlijst voor IVF. Met mijn volgende cyclus zouden we mogen starten, een maand wachten dus… In die maand zouden we de natuur nog een kans geven… 

Mijn startdatum naderde maar mijn regels bleven uit. Op die startdatum zit slechts 7 dagen voordien en 7 dagen nadien speling. Helaas was er van mijn regels in de dagen na die datum nog steeds geen sprake. Ik mocht op bloedname in Jette om de stand van mijn hormonen te controleren. 

Telefoon van de patiëntenmonitoring. “Mevrouw, er zit HCG in uw bloed. Helaas is dit zo laag dat er van een zwangerschap geen sprake kan zijn. Volgende week moet u opnieuw op bloedname komen om het verder op te volgen.” 

Een week later bleek mijn HCG gestegen. Maar niet voldoende. Nog een week later, opnieuw een bloedname. Opnieuw hetzelfde verhaal; HCG gestegen maar onvoldoende. De week nadien opnieuw een bloedname én een vroege echo. 

Ons hart maakte een sprongetje bij die echo. Alles zag er goed uit en er was zelfs een beginnende hartslag. Nog een beetje traag maar dat was normaal voor die termijn. De week erna volgde opnieuw een bloedname en echo. Jette was positief en gebruikte de woorden “Soms zeggen de beelden van de echo meer dan de bloedwaarden. Het ziet er goed uit, mevrouw.” 

Het falen van mijn lichaam

Week 7. Met een gelukkig, licht zenuwachtig en klein hartje gingen we naar de tweede echo. “I can’t find a heartbeat. I’m sorry.”

Ik had, wat ze noemen, een missed abortion. 

Het kindje, het hartje… van vorige week was niet meer. Een miskraam, da’s toch met bloedverlies? Waarom praat hier niemand over? 

Plots maakte ik opnieuw deel uit van zo’n eenzame statistiek. 

Ik ben 1 op de 8 vrouwen die een kindje (vroeg) tijdens de zwangerschap verliest. 

Fertiliteitstraject 2.0

Nadat ik het miskraam had opgewekt en mijn kleine vruchtje had verloren, moest ik mijn eerstvolgende menstruatie afwachten en op echo om na te gaan of mijn baarmoeder schoon was. 

Met al het geluk dat aan mijn kant stond, bleek er nog restweefsel achtergebleven. Opnieuw een menstruatie afwachten om na te gaan of het daarmee weg ging. Uiteraard niet. 

Er werd een diagnostische hysteroscopie gepland om na te gaan waar het restweefsel zich bevond om later met een werkhysteroscopie te verwijderen. 

Dat bleek plots niet meer nodig want door de diagnostische hysteroscopie was het restweefsel alsnog vanzelf afgekomen. 

Eindelijk onze langverwachte start met IVF. Er werd beslist om, met alweer nieuwe medicatie, 50% in te zetten op IVF en 50% op ICSI. 

Tijdens de pick up bleek, ondanks de vele follikels, dat er slechts 2 bruikbare eicellen te vinden waren. Daaruit bleek dat ik naast PCOS ook een slechte eicelkwaliteit heb… 

Van die 2 eicellen werd er slechts 1 bruikbaar embryootje gevormd. Dat werd terug geplaatst. 

2 weken afwachten… op alweer een teleurstelling. 

Het recept voor baby De Gieter – Nobels

Bij de volgende poging werd er besloten om opnieuw 50% in te zetten op IVF en 50% op ICSI maar met, alweer, nieuwe medicatie.

Ditmaal waren er 7 eicellen waarvan 1 embryo van topkwaliteit. Ik had echter overstimulatie waardoor het embryootje zou moeten worden ingevroren. 

Teleurgesteld want dat wilde niet alleen zeggen dat we alweer een maand zouden moeten wachten maar ook dat er een kans bestond dat het embryo de dooi niet zou overleven. 

Maar niets was minder waar. 

Het embryo werd teruggeplaatst en ik had al snel een ongemakkelijke maag en pijnlijke borsten. 

Zou het?! 

Het was. 

Ik was zwanger! En hoe?! Mijn HCG was zodanig hoog dat K. en ik even dachten dat we een tweeling zouden krijgen. Maar het was er maar eentje. 

En toen… een horrorbevalling

Op 11 weken had ik een bloeding. Ik mocht gelukkig snel op echo bij een collega van mijn eigen gynaecoloog. Alles ging goed en toch dacht zij plots aan een cornuale zwangerschap.

Ik kende al veel soorten slechte zwangerschappen, maar daarvan had ik nog nooit gehoord. Het bleek een net niet buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn, waarbij het vruchtje zich innestelt aan de in-/uitgang van de eierstok in de baarmoeder. M.a.w op een zwakke plek waarbij de baarmoeder zou scheuren bij de groei van de baby met als gevolg 0 overlevingskansen voor moeder en baby en de enige oplossing was het vruchtje – mijn gezonde baby – weg halen. 

De grond zakte vanonder mijn voeten. Een week later mocht ik op echoconsult op prenatale geneeskunde in UZ Jette. Daar bleek ik een perfect gezonde en normale zwangerschap te hebben en zou het wellicht gelegen hebben aan het feit dat ik een gekantelde baarmoeder heb en het echoapparaat niet helemaal de juiste hoek in beeld kreeg. 

Ik heb toen een week lang afscheid genomen van mijn regenboogbaby. Onterecht. Ik had een halfuurtje nodig na dit consult om bij te komen. Op een bankje aan de ingang van UZ Brussel met de tranen over mijn ogen. 

Na heel dat horrorgebeuren werd op 26 mei 2021 regenboog Otis geboren. Al was dat geen evidentie. 

Ik koos voor een inleiding op 40 weken en 2 dagen omdat ik het zwanger zijn had gehad en hoe meer overtijd, hoe meer risico op slechte afloop. 

Na 14 uur weeën opvangen, een epidurale die niet lukte (door een rugfixatie) was ik volledig op. De vacuümpomp werd tot 4 keer toe gebruikt maar ook dat lukt niet. De baby zat vast in het geboortekanaal. Achteraf bleek dat hij zich tijdens mijn bevalling nog een kwartslag had gedraaid en hij nooit natuurlijk geboren had kunnen worden. 

Het werd een spoedkeizersnede onder volledige narcose. Otis werd om 20u02 geboren met een Apgarscore van 1 die zich al snel herstelde naar 7 en 9. Hij moest in de couveuse omdat zijn PH- en suikerwaarde niet goed waren en als die zich niet verbeterden, zou hij overgebracht worden naar UZ Jette… zonder mij. Ik was te zwak. 

Gelukkig bleek al snel dat Otis een kranig mannetje is. Hij herstelde volledig maar bleef wel 4 dagen op couveuse omwille van een verlaagde hartslag, waar nooit een reden voor werd gevonden. 

Geringd en een peuterpuber later

In 2022 trouwden K. en ik in het bijzijn van onze regenboog – niet meer zo – baby. 

Wat echter niemand die dag wist, was dat wij de dag voordien opnieuw gestart waren met een traject voor een broertje of zusje voor Otis. 

We kozen bewust voor ICSI en invriezen. Er waren alweer 7 bruikbare eicellen, slechts 1 embryo. 

Maar wàt voor een embryo?! Van de eerste poging zwanger. Ik deed al enkele dagen voor de geplande bloedname zelf een test. De dag na die positieve test, stond ik echter op met heel wat bloedverlies. 

Ik mocht meteen op bloedname in Jette en daar werd bevestigd dat ik zwanger was met een mooie startwaarde HCG. 

De week nadien opnieuw de bevestiging van een positief evoluerende zwangerschap. Er werd op 6 weken al wel een vroege echo gepland om na te gaan vanwaar het bloedverlies kwam.  

Er was een mooi vruchtje te zien maar er was een kleine loslating van de vruchtzak wat een verhoogde kans op een miskraam betekent. 

De week nadien opnieuw een echo. En daar bleek dat we opnieuw een straf baby’tje hadden want het had zichzelf hersteld. 

Op 19 maart 2023 werd ons tweede zoontje, Remus geboren. 

Er stond een verplicht geplande keizersnede gepland op 28 maart maar eigenzinnig als hij is, besloot hij er zelf anders over. 

Mijn vliezen braken dus het werd opnieuw een spoedkeizersnede. 

Omwille van mijn rugfixatie was de kans dus groot dat ik opnieuw onder volledige narcose geopereerd zou worden. Ik was voordien dan ook naar de dienst anesthesie geweest en samen met hen en mijn gynaecoloog werd er toen besloten dat ik alle kansen zou krijgen om een poging te krijgen om een epidurale te prikken zodat ik deze bevalling toch bewust zou mogen/kunnen meemaken. 

Omdat ik plots dus zou bevallen op een zondagavond, werd iedereen uit wacht opgebeld én zag de anesthesist een mogelijkheid om een epidurale te prikken. 

Zowel Kevin als ik maakten de bevalling dus volledig bewust mee en daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. 

Vier

Het is bijna niet te vatten dat we vijf jaar geleden nog te horen kregen dat zwanger worden moeilijk zou zijn en vier jaar geleden dat we zwanger blijven ook niet als vanzelfsprekend mochten nemen, en nu een gezin van vier vormen. 

Voor K. is ons fertiliteitsverhaal afgerond, voor mij mag er gerust nog een kindje bij maar ik ben al heel dankbaar dat we twee kleine rakkertjes van onszelf hebben en daar zullen we IVF Brussels altijd dankbaar voor zijn en in het bijzonder Prof. Dr. Shari Mackens. 

En voor alle vrouwen die nog maar aan het begin van hun fertiliteitstraject staan of er al even middenin staan: 

Ik zie jullie, ik hoor jullie, ik voel jullie en ik ben nog steeds jullie. 

• Eva (@gieterken)